De Technolab blog: Varen

Technolab
Varen
Door Daniëlle Caspers

Februari 2010

De start van Technolab, en daarmee ook de start van mijn stage! Samen met een aantal medestudenten van de opleiding Onderwijsassistent vormen wij het stagiairsteam van Technolab. Onze ruimte bestaat uit een lokaal van het oude ROC-gebouw aan de Lammenschansweg in Leiden. In het lokaal staan een aantal dozen met verschillende materialen; kepla, playmaïs, grote buizen, bouwblokken en nog veel meer. De eerste opdracht voor ons als stagiairs? ‘Er komt een klas van groep 5 een workshop volgen, het thema is pretpark. Wat zullen we doen?’

Ons groepje gaat aan de slag met materialen en maakt een klein draaiboekje; de eerste workshop staat! Heel snel daarna komen er meer workshops die al zijn ontwikkeld; Een workshop heelal, microbiologie, CSI, etc. Toch blijft er ook heel veel ruimte voor ons om nieuwe workshops te bedenken en te ontwikkelen.

Als stagiair ben ik niet altijd even betrouwbaar; op privé gebied is er een hoop aan de hand waardoor ik het moeilijk vind om altijd (op tijd) aanwezig te zijn. Toch hebben mijn begeleiders geduld met mij en vertrouwen. Technolab is in deze periode mijn veilige haven; Ik kan rekenen op Technolab en daarom kan Technolab rekenen op mij.

Na mijn stage, waar ik enorm leuke dingen heb gedaan, blijf ik werken bij Technolab. Ik krijg de kans en de ruimte om zelf nieuwe workshops te ontwikkelen. Dit vind ik heel erg leuk, maar aan alles komt een einde. In 2012 heb ik het te druk met de pabo om door te gaan bij Technolab. Wel kom ik nog af en toe langs. Vaak is het ook andersom; mijn studentenkamer, vlak bij de locatie Boerhaave, blijkt een perfecte plek om na te praten en te borrelen. Ik geniet van alle vrienden en contacten.

Februari 2019

Negen jaar verder en inmiddels afgestudeerd als ergotherapeut (toch geen pabo 😉 ) zit ik even zonder werk. Ik vraag mij af wat ik wil doen; zelf iets oprichten? Of misschien totaal iets anders? Ik heb het erover met wat vrienden en Morsal vraagt of ik toch niet terug wil komen bij Technolab, ze hebben immers mensen nodig. Enerzijds voelt het als een stap terug (ik ben toch ergotherapeut?!), anderzijds lijkt het me enorm leuk om weer eens in Leiden te zijn, en nieuwe energie te krijgen bij Technolab.

Al snel kom ik erachter dat dezelfde energie van vroeger nog steeds bij Technolab aanwezig is. Ik voel me al snel thuis en ga aan de slag met verschillende projecten.

Door de file vanuit Rotterdam naar Leiden kom ik aan bij Technolab op de zweilandlaan. Ik zie een enkele oude bekende, maar vooral veel nieuwe gezichten. Al snel kom ik erachter dat dezelfde energie van vroeger nog steeds bij Technolab aanwezig is. Ik voel me al snel thuis en ga aan de slag met verschillende projecten; Talent & Toekomst, Willie Wortel Wedstrijd, fondsenwerving, jeugdbestuur. Ik proef van de verschillende projecten en weet in sommige projecten structuur in de chaos aan te brengen. Ik geniet van de energie, de nieuwe ideeën en de mensen. Technolab blijft voor mij een plek waar ik met veel warmte en liefde aan denk.

Toch scheiden in de zomer onze wegen; mijn ambities liggen niet bij Technolab. Hoewel het een veilige haven is, is het tijd om uit te varen en met de wind in de zeilen door te gaan naar mijn droom in een totaal andere setting: mijn vakgebied ergotherapie bekend maken bij de doelgroep vluchtelingen. De energie in Technolab is inspirerend en motiverend, wat tof om hier deel van uit te hebben mogen maken.

Het is nog geen zomervakantie, de Willie wortel wedstrijd komt eraan (Ben je er ook op 5 juni 2019 om 19.00 uur bij TNO zernikedreef 9, Leiden?), Peurbakkentocht, jeugdbestuur, overdrachten en afronden. Hup, aan het werk!

De Technolab blog: Een dag uit het leven van een duizendpoot

Technolab
Een dag uit het leven van een duizendpoot
Door Renske Jacobs

“Bent u er al uit?” Mijn vriend begint al te lachen, het komt niet vaak voor dat ik al achter mijn keuze sta voordat de serveerster de bestelling komt opnemen. “Mag ik een hapje van jou? Dan ben ik er wel uit… denk ik.”

Zo gaat het eigenlijk al zolang ik me kan herinneren. Aangenaam, de naam is Renske. Naast de twee dagen in de week waarin ik mezelf onderdompel in het bruisende, creatieve en soms hectische Technolab, sta ik drie dagen voor de klas als docent biologie. Ik kan moeilijk kiezen. Na een master Biology, Science Communication & society leek de master Education (docentopleiding) mij ook leuk. Die splitsing hou ik nu onderhand voor het vierde jaar in stand. En waar ik in een restaurant eigenlijk altijd ook een beetje kan meegenieten van het gerecht van mijn vriend , ben ik ook in het werkende leven blij met deze gave tot ‘het proeven van alles’.

Over eten gesproken: “We zouden vanavond die lekkere pasta maken, maar ik moet naar Den Haag en volgens mij eten we daar. Jammer, want ik had er wel zin in…” Vriendlief antwoordt dat hij de pasta gewoon maakt en dat ik dan vandaag maar buiten de deur eet en dan morgen alsnog de pasta als lunch heb.

Deze afspraak is een staartje vanuit mijn docentopleiding. Mijn vakdidacticus heeft kort na de opleiding nog eens contact met mij opgenomen, omdat ze een klas wilde gebruiken als proefkonijnen. Natuurlijk! Daarna hebben we nog eens sporadisch contact gehad, want stagiairs van Technolab en docenten in spe gaan goed samen. Nu zocht ze iemand om mee te denken over werkvormen die beginnend docenten kunnen helpen in de leeuwenkuil van het onderwijs na het afstuderen. Ze dacht aan mij! Een soort tijdelijke bijbaan – wat een eer. 

Nu zocht ze iemand om mee te denken over werkvormen die beginnend docenten kunnen helpen in de leeuwenkuil van het onderwijs na het afstuderen. Ze dacht aan mij! Een soort tijdelijke bijbaan – wat een eer. 

 Dat staat dus vanavond op de planning. Eerst nog een werkdag bij Technolab. Net voor de lunch schiet ik naar boven. Technolab zit in de kelder van het Davinci College Kagerstraat en over vijf dagen begint daar de Dromen & Doen week. Voor de challenge die ik begeleid maken leerlingen een ontwerp voor een groener, duurzaam schoolplein. Dit is al eerder een keer een Technasiumproject geweest, dus ik ga even kort inventariseren wat de kaders, wensen en uitkomsten toentertijd waren, zodat ik voorbereid het gesprek in kan gaan met Dick en Suzanne. Dick weet alles van het Davinci schoolgebouw en schoolplein. Suzanne is een architect die speciaal voor deze challenge wil invliegen als expert. Ze is, zoals op haar site is te vinden, een verwonderaar – “Ik ontwerp speelruimtes met fantasie en natuur voor groot en klein.” Dit is toch fantastisch? Waarom stond dat niet in mijn lijstje van ‘wat wil je later worden’!? Heel gaaf om maandag haar kantoor te zien en met leerlingen in de huid te kruipen van een groene buitenarchitect.

Nu gebeurt er iets leuks! De technasiumdocente grijpt terug naar in het verleden, mijn allereerste project dat ik voor Technolab deed. “Je leek wel onderdeel van óns team, zoals je daar die klassen begeleidde.”

Goed, eerst langs de Technasiumdocente. Terwijl ze haar leerlingen in de mediatheek aan het werk zet, praten we over het project. We dwalen al snel af naar de bekende onderwijsperikelen. “Nou”, begin ik beteuterd: “wij krijgen komend jaar een kleine onderbouw, het is zelfs maar de vraag of ik mijn drie lesdagen wel gevuld ga krijgen…” Nu gebeurt er iets leuks. De technasiumdocente grijpt terug naar in het verleden, mijn allereerste project dat ik voor Technolab deed. “Je leek wel onderdeel van óns team, zoals je daar die klassen begeleidde.” Ze draaide naar me toe, terwijl ze een leerling die naarstig haar aandacht probeert te trekken straal negeert. “Ik spreek de directrice zometeen… Kom híer werken!” Zelfs de leerling schrok ervan. 

 Tijd om na te denken is er amper, want de volgende scrum is al begonnen! Ik haast terug naar Technolab. De dag valt van de ene scrum in het andere overleg, en tussendoor worden wat losse eindjes aan elkaar geknoopt totdat ik Suzanne en Dick weer ga opzoeken. Suzanne’s baan klinkt minstens zo gaaf als ik me voorgesteld had.

Na een uur verlaat ik de kamer, op naar Den Haag! Het pand verlatend, schiet een Dromen & Doen collega me aan. Of ik niet ook als expert-docent wil fungeren bij een andere challenge over Aquaponics. Ze zucht diep en ik zie haar denken: hoe leg ik kort uit wat dat is… “Joh!”, onderbreek ik haar: “Dat kan ik. Met haar heb ik jaren geleden contact gehad om een educatief pakket te ontwerpen. Wat is de challenge?” Ze zucht weer diep, maar nu van verlichting: “Een educatief pakket ontwerpen. Hoe kan het dat je haar óók al kent!?” 

Het is een geschenk, dat niet kunnen kiezen, alle bordjes tegelijk hooghouden, een duizendpoot zijn… 

Ik grinnik intern. Door met een been buiten het de schoolmuren van de onderwijswereld te blijven staan, leer en zie ik zoveel. De deuren staan voor mij open in allerlei bedrijven, scholen en andere bruisende plekken. Ik durf te stellen dat, in mijn geval het werken bij Technolab, mij als docent én als educatief freelancer én als persoon rijker maakt. Het is een geschenk, dat niet kunnen kiezen, alle bordjes tegelijk hooghouden, een duizendpoot zijn… 

Maar nu moeten die pootjes hoognodig omhoog, want zolang ik af en toe heel bewust voor mezelf blijf kiezen, kies ik eigenlijk voor alles tegelijk. En dat geeft een lach op mijn gezicht.

Wil je op de hoogte zijn van alles dat er op en rond Technolab gebeurt?

Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief!

Technolab Leiden

Zweilandlaan 4 2334 CS Leiden
071-5191324 info@technolableiden.nl KvK: 27372497

Fan van Technolab

Technolab moet je meemaken!

Wij zijn erg blij met uw donaties.

Zullen we elkaar volgen? Leuk!

Facebook Twitter

De Technolab blog: Dromen & Doen

Dromen & Doen
Een bijzondere samenkomst van jong en oud.
Door Tirza Smits

Tijdens de Dromen & Doen week, georganiseerd door Technolab, krijgen leerlingen uit 4HAVO de kans om aan de slag te gaan met challenges en zich te oriënteren op hun toekomst. De challenge ‘samen zijn’ richt zich op het tegengaan van eenzaamheid bij ouderen. Ik begeleid de groep leerlingen en het blijkt een bijzondere ontmoeting tussen jong en oud te worden.

Vijf leerlingen komen samen, kijken zoekend om zich heen en stellen zich verlegen voor. Deze week krijgen ze tijdens de Dromen & Doen week de kans om een evenement te organiseren voor eenzame ouderen. Het wordt een echte challenge: met maar twee dagen om voor te bereiden en nul euro budget gaan ze aan de slag. Na een snel overleg valt de keuze op een grote spelshow met een quiz, muziekspel, 30 seconds, en als klapper de moppen ronde. Volgens de leerlingen mogen de ouderen namelijk wel eens wat gekkigheid meemaken!

De leerlingen besluiten niet alleen een spelshow te organiseren, maar ook een taart te bakken. Charlie, werkend bij de lokale supermarkt, regelt de ingrediënten voor de taart. Haar werkgever wil dit goede doel best sponsoren met een paar taartmixen en appels. Na een kleine aarzeling, maar met goede moed, durven de leerlingen bij de HEMA te vragen om twee gratis taartvormen, en tot hun verbazing is de reactie positief! Stralend lopen ze naar buiten met de gloednieuw gesponsorde taartvormen. Max houdt zich tegelijkertijd bezig met de promotie: hij regelt een interview op de lokale radio en vertelt enthousiast aan de interviewer: “Als mensen die dag weg gaan met nieuwe vrienden, dan is ons doel bereikt”.

Max houdt zich tegelijkertijd bezig met de promotie: hij regelt een interview op de lokale radio en vertelt enthousiast aan de interviewer: “Als mensen die dag weg gaan met nieuwe vrienden, dan is ons doel bereikt”.

Dan is de grote dag aangebroken. De leerlingen, die elkaar deze week pas hebben leren kennen, zijn inmiddels een groep: Niels, Max en Charlie bakken de taart terwijl Keanu en Carlijn buiten de laatste flyers uitdelen. Een kopje thee om bij te komen en voor we het weten komen de eerste gasten binnen. De eerste zenuwen ebben snel weg en de presentatoren beginnen direct met de show. De ouderen blijken fanatiek mee te doen tijdens de vragenronde, iedereen wil winnen! De muziekronde vinden de meesten toch wel lastig: “Oh ja, dit liedje ken ik wel, maar hoe heet die zanger nou!?”. Liedjes van Abba en Billy Joel komen voorbij, maar de deelnemers worden ook wakker geschud met de Gangnam Style van Psy. Dat deze show georganiseerd is door een groep jongeren, wordt wel duidelijk! Tijdens 30 seconds leren de ouderen en jongeren elkaar beter kennen onder het genot van een stuk taart, maar vooral de moppenronde valt in de smaak. Zowel de jongeren als ouderen schudden de moppen uit hun mouw, waar vervolgens smakelijk om wordt gelachen.

“Zulke enthousiaste lui, vol met levensvreugde. En wat een avontuur, de fase waar ze nu in zitten! Ik had me voorgenomen om geen verzuurde oude vrouw te worden, dat is een reden dat ik hier naartoe ben gekomen vandaag”.

De grote spelshow is afgelopen, bezoekers krijgen een lekkere kop thee of koffie en raken aan de praat met de jonge organisatoren. Els van Roode (79 jaar) komt niet vaak hier in het buurtcentrum, maar was gecharmeerd door de uitnodiging van de leerlingen. “Zulke enthousiaste lui, vol met levensvreugde. En wat een avontuur, de fase waar ze nu in zitten! Ik had me voorgenomen om geen verzuurde oude vrouw te worden, dat is een reden dat ik hier naartoe ben gekomen vandaag”. 

Tijdens het kletsen komen we erachter dat Els vroeger in het bedrijf van haar vader werkte, in een houthandel. Dat was 60 jaar geleden, het was een andere tijd. “Ik was niet gelukkig in het werk dat ik deed. Het was een mannenwereld”. Het was op Els haar 21e verjaardag, toen de knop om ging. Ze besloot voor haarzelf te kiezen: ze kwam niet meer opdagen bij haar vaders bedrijf, maar begon bij een kledingwinkel. Alleen haar moeder wist ervan. Els: “Maar daar heb ik nooit spijt van gehad. Je kan alleen sterk zijn vanuit wat je gevoel je aangeeft”. Daarom geeft ze de leerlingen een waardevolle tip mee: “Blijf nieuwsgierig naar de wereld om je heen, en doe wat je hart je ingeeft. Dan komt het namelijk van binnen uit, en vanuit je eigen sterkte. Dat is de meest waardevolle kracht. En blijf altijd leren, dat heb ik ook gedaan”. Het is even stil en dan vraagt Keanu aan de dame met ruim 60 jaar meer levenservaring: “Vindt u het dan leuk om te leren?”. Volmondig luidt het antwoord: “Ja, het hoort bij me. Luister naar je oerkracht, dan heb je een prachtig leven!”.

Het is tijd om naar huis te gaan, de leerlingen zijn vrij. Normaal gesproken het moment dat de jongeren wegsprinten. Naar huis, voetbal of naar vrienden. Maar Charlie, aan tafel met twee oudere dames, blijft zitten. “Nog even dit potje Rummikub afmaken. Ik heb bijna gewonnen!”.

De Technolab blog: De masterchallenge

De Master Challenge
Meer dan een nieuw perspectief
Door Olga Boer

“We zouden allemaal wat meer uit onze bubbel moeten komen”, klinkt een gesprek bij de koffieautomaat. “Ja, er spelen zoveel grote dingen waar ik helemaal geen weet van heb!”, valt iemand bij. Er wordt instemmend geknikt. Als de bodem van de kopjes in zicht is, lopen de werknemers terug naar hun werkplek, waar ze het contact hervatten met de gelijkgestemden in hun bubbel.

Het kan erg lastig zijn om alle perspectieven van een probleem te begrijpen. Ik betrap mezelf er ook op dat ik puur vanuit mijn eigen overtuigingen denk: Ik denk als jongvolwassene over het milieubeleid, als millennial over de huizenmarkt, als student over het leensysteem, en als wetenschapper over vaccinatievraagstukken. Voor het project “The Master Challenge” mocht ik vissen uit een van mijn eigen vertrouwde bubbels: gemotiveerde afgestudeerden met onduidelijke plannen voor de toekomst. Toch werd het al snel duidelijk dat dit project niet in deze bubbel zou blijven: sterker nog, er bleken talloze bubbels te zijn die een rol speelden in de challenges. Sommige van deze bubbels waren zelfs nog niet voorzien door de opdrachtgevers.

In de eerste challenge hebben Lisette Hemelaar, Raven Salemink en Lies Kregting het doel om de HPV-inentingen substantieel te verhogen. Hun opdrachtgever, GGD Hollands Midden, ziet deze vaccinaties de laatste jaren fors dalen en het harde werk van de ervaren werknemers van de GGD is vooralsnog te weinig terug te zien in de vaccinatiecijfers. Hoeveel verschil kunnen net afgestudeerden hier maken? De masters willen het probleem vanuit een ander perspectief benaderen. “Er is veel onderzoek geweest naar de beweegredenen van ouders om hun kinderen wel of niet te vaccineren,” geeft Lies aan, “Maar er is nog niet veel duidelijk over de beweegredenen van de meisjes zelf.” Dit wordt het uitgangspunt van hun plannen: los van GGD-werknemers, ouders en docenten: wat is het dat jongeren van 13 bezighoudt?

“Er is veel onderzoek geweest naar de beweegredenen van ouders om hun kinderen wel of niet te vaccineren,” geeft Lies aan, “Maar er is nog niet veel duidelijk over de beweegredenen van de meisjes zelf.

De masters gingen langs bij verschillende middelbare scholen in Leiden voor een face to face introductie. Aangezien de vaccinaties in Nederland nu alleen nog voor meisjes beschikbaar zijn, organiseren Lisette, Raven en Lies focusgroepen van vijf meisjes, voor ongeveer vijftig meisjes in totaal. In deze groepen gaan de masters in open gesprek met de meisjes: wat vinden zij van de vaccinatie, hoe hebben zij hun mening gevormd, welke media kanalen gebruiken ze en wat vinden ze van het nu beschikbare materiaal van het RIVM?

Op basis van deze gesprekken zullen Lisette, Raven en Lies innovatieve veranderingen aanbrengen in het campagnebeleid van GGD Hollands Midden. Het doel hierbij is om jongeren informatie aan te bieden op een manier die hen aanspreekt, zodat ze een weloverwogen beslissing kunnen maken vóór de vaccinatieweek eind maart. De masters hebben van Hilde Marx, hun opdrachtgever bij GGD Hollands Midden, al positieve feedback ontvangen voor hun nieuwe ideeën en de assertiviteit waarmee ze het probleem aanpakken. “Petje af!”

Ondertussen werkt het tweede team masters, Nina Jongejan, Thawin de Lange en Eline Hietbrink, aan een ander groot maatschappelijk probleem: het lerarentekort. Gezien ook hier veel verschillende belangen spelen, gingen de masters in gesprek met alle betrokkenen: de schoolraad en de docenten, maar ook de ouderraad, conciërges, onderwijsassistenten en studenten die de lerarenopleiding doen.

De directeur van het Da Vinci College Lammenschans, Ivor Bergsma, is erg enthousiast over de plannen van de masters. “Geweldig wat ze nu al hebben bereikt!”

Nina, Thawin en Eline kwamen op het idee van een open dag: niet voor leerlingen dit keer, maar voor aankomende docenten. Bij deze open dag krijgen bezoekers een goed beeld van hoe het lesgeven op het Da Vinci College Lammenschans eruit ziet. Ze worden hierbij begeleid door zowel een docent als een leerling. Beiden kunnen weer een ander perspectief op de school bieden. Ook zal het team focussen op het wegwijs maken in de school van nieuwe docenten, met als doel aankomende docenten een warm en duidelijk welkom te bieden.

Daarnaast zal ook het tweede team zich richten op beeldvorming: hoe wordt het docentenvak in het nieuws gebracht? Welke sociale media zijn bepalend voor het creëren van dit beeld, en wat zoeken aankomende docenten in een functie? De directeur van het Da Vinci College Lammenschans, Ivor Bergsma, is erg enthousiast over de plannen van de masters. “Geweldig wat ze nu al hebben bereikt!”

De rode lijn door de Master Challenge is duidelijk: oplossingen vinden vanuit nieuwe perspectieven. Wanneer zowel de masters als de opdrachtgevers hun eigen bubbels verlaten, maakt frustratie plaats voor begrip, en maken problemen plaats voor oplossingen. Ook ik nam met dit project een kijkje buiten mijn bubbel en ben nog lang niet uitgekeken. Binnenkort horen we meer over de resultaten die de masters boeken, die een gesprek bij de koffieautomaat ver zullen overstijgen.

Heeft uw bedrijf een vraagstuk dat nieuwe inzichten kan gebruiken? We gaan graag met u in gesprek over toekomstige Master Challenges: we zijn te bereiken via masters@technolableiden.nl.

Wil je op de hoogte zijn van alles dat er op en rond Technolab gebeurt?

Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief!

Technolab Leiden

Telefoonnummer:
071-5191324

info@technolableiden.nl
KvK: 27372497

Fan van Technolab

Technolab moet je meemaken!

Wij zijn erg blij met uw donaties.

Zullen we elkaar volgen? Leuk!

Facebook Twitter