Blind naar een museum?

Kyra, Sophie, Rima, Morsal en Roell zijn leerlingen van het Bonaventuracollege en hebben de afgelopen week projectweek gehad waarbij ze een challenge gekregen hebben. Hun challenge was: hoe kunnen we het Rijksmuseum van Oudheden toegankelijk maken voor blinden en slechtziende? Deze leerlingen vertellen hier in deze blog over hun challenge en wat ze allemaal beleefd hebben.

Maandag:
We begonnen met een presentatie van Technolab over de Dromen en Doen week. Hierna zijn we naar het Technolab gebouw gegaan, waar we Relinde hebben ontmoet. Zij heeft retinitis pigmentosa. Ze vertelde ons hoe het is om met deze ziekte om te gaan en hoe zij bijvoorbeeld haar telefoon gebruikt. We kregen brillen met allemaal verschillende oogaandoeningen. We moesten, terwijl we deze brillen ophadden, een appel schillen en water in een glas schenken. Daarna gingen we naar buiten met een bril op en een stok in onze handen. We realiseerden ons dat simpele dingen zoals water in een glas schenken, een appel schillen en over straat lopen een hele uitdaging is als je niet kunt zien.

In de middag zijn we rond twaalf uur richting het Eschermuseum gegaan. Dit museum heeft een speciale rondleiding voor blinden en slechtzienden waarbij ze stukken uit de semipermanente tentoonstelling kunt voelen. Wij hebben deze rondleiding gevolgd met een bril op. Wij hebben dit als een bijzondere ervaring ervaren en vonden het erg lastig om de stukken die we mochten voelen in te beelden.

Dinsdag:

We begonnen op de Leidse Hogeschool. Daar gingen we ons inlezen over het Rijksmuseum van Oudheden en hebben we onze onderzoeksvragen opgesteld. Daarna zijn we naar het RMO gegaan en hebben we gekeken hoe toegankelijk het museum is voor blinden en slechtzienden en wat wij daaraan kunnen verbeteren. We zijn zelf met een bril en een blindenstok op stap gegaan en hebben gekeken wat voor obstakels we tegenkwamen. Ook hebben we gekeken naar alle praktische dingen, zoals paaltjes die op onhandige plekken staan en van welke kunststukken we bijvoorbeeld een replica kunnen maken die voelbaar zijn voor blinden en slechtzienden. Daarna hebben we de audio tour uitgeprobeerd en kwamen we er al snel achter dat die niet toegankelijk was voor blinden en slechtzienden.

Woensdag:

We begonnen in het Rijksmuseum van Oudheden. Daar hebben we Rik ontmoet en hij vertelde ons over zijn geleidehond en over belangenbehartiging. Wij hebben hem ook veel vragen kunnen stellen. Daarna zijn we samen met Rik door het museum gaan lopen en hebben we gekeken naar wat er aangepast kan worden. Daarvan hebben we foto’s gemaakt. Vervolgens hebben we ook nog gekeken naar de toegankelijkheden van het restaurant en het toilet.

Donderdag:
Om negen uur gingen we naar de Leidse Hogeschool om aan het adviesrapport te werken. Vervolgens hebben we die uitgewerkt en hebben we nog een blog geschreven. Als laatst verwerkten we onze plannen in een PowerPoint en bepaalden we de indeling van de presentatie met elkaar.

Vrijdag:

We gaan vrijdag naar het RMO om het adviesrapport aan hen te presenteren. Dit doen we voor de directeur, hoofd beveiliging & publieksdienst, projectleiders, educatie Timo Epping en de PR marketing. Daarna gaan wij terug naar school om onze eindpresentatie te geven.

Ervaringen:

We hebben door die brillen gemerkt dat blind zijn erg lastig is, want voor vrijwel alles moet je goed kunnen zien. Als bijwerkingen kregen vele van ons hoofdpijn en duizeligheid. Ook merkten we dat we veel energie verloren. Hierdoor we aan het einde van de dag erg moe waren. We hebben ook gemerkt dat je alles opnieuw moet leren en dat de weg ergens naartoe erg lastig te vinden is.

Wil je op de hoogte zijn van alles dat er op en rond Technolab gebeurt?

Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief!

Technolab Leiden

Zweilandlaan 4 2334 CS Leiden
071-5191324 info@technolableiden.nl KvK: 27372497

Fan van Technolab

Technolab moet je meemaken!

Wij zijn erg blij met uw donaties.

Zullen we elkaar volgen? Leuk!

Facebook Twitter

De Technolab blog: Dromen & Doen

Dromen & Doen
Een bijzondere samenkomst van jong en oud.
Door Tirza Smits

Tijdens de Dromen & Doen week, georganiseerd door Technolab, krijgen leerlingen uit 4HAVO de kans om aan de slag te gaan met challenges en zich te oriënteren op hun toekomst. De challenge ‘samen zijn’ richt zich op het tegengaan van eenzaamheid bij ouderen. Ik begeleid de groep leerlingen en het blijkt een bijzondere ontmoeting tussen jong en oud te worden.

Vijf leerlingen komen samen, kijken zoekend om zich heen en stellen zich verlegen voor. Deze week krijgen ze tijdens de Dromen & Doen week de kans om een evenement te organiseren voor eenzame ouderen. Het wordt een echte challenge: met maar twee dagen om voor te bereiden en nul euro budget gaan ze aan de slag. Na een snel overleg valt de keuze op een grote spelshow met een quiz, muziekspel, 30 seconds, en als klapper de moppen ronde. Volgens de leerlingen mogen de ouderen namelijk wel eens wat gekkigheid meemaken!

De leerlingen besluiten niet alleen een spelshow te organiseren, maar ook een taart te bakken. Charlie, werkend bij de lokale supermarkt, regelt de ingrediënten voor de taart. Haar werkgever wil dit goede doel best sponsoren met een paar taartmixen en appels. Na een kleine aarzeling, maar met goede moed, durven de leerlingen bij de HEMA te vragen om twee gratis taartvormen, en tot hun verbazing is de reactie positief! Stralend lopen ze naar buiten met de gloednieuw gesponsorde taartvormen. Max houdt zich tegelijkertijd bezig met de promotie: hij regelt een interview op de lokale radio en vertelt enthousiast aan de interviewer: “Als mensen die dag weg gaan met nieuwe vrienden, dan is ons doel bereikt”.

Max houdt zich tegelijkertijd bezig met de promotie: hij regelt een interview op de lokale radio en vertelt enthousiast aan de interviewer: “Als mensen die dag weg gaan met nieuwe vrienden, dan is ons doel bereikt”.

Dan is de grote dag aangebroken. De leerlingen, die elkaar deze week pas hebben leren kennen, zijn inmiddels een groep: Niels, Max en Charlie bakken de taart terwijl Keanu en Carlijn buiten de laatste flyers uitdelen. Een kopje thee om bij te komen en voor we het weten komen de eerste gasten binnen. De eerste zenuwen ebben snel weg en de presentatoren beginnen direct met de show. De ouderen blijken fanatiek mee te doen tijdens de vragenronde, iedereen wil winnen! De muziekronde vinden de meesten toch wel lastig: “Oh ja, dit liedje ken ik wel, maar hoe heet die zanger nou!?”. Liedjes van Abba en Billy Joel komen voorbij, maar de deelnemers worden ook wakker geschud met de Gangnam Style van Psy. Dat deze show georganiseerd is door een groep jongeren, wordt wel duidelijk! Tijdens 30 seconds leren de ouderen en jongeren elkaar beter kennen onder het genot van een stuk taart, maar vooral de moppenronde valt in de smaak. Zowel de jongeren als ouderen schudden de moppen uit hun mouw, waar vervolgens smakelijk om wordt gelachen.

“Zulke enthousiaste lui, vol met levensvreugde. En wat een avontuur, de fase waar ze nu in zitten! Ik had me voorgenomen om geen verzuurde oude vrouw te worden, dat is een reden dat ik hier naartoe ben gekomen vandaag”.

De grote spelshow is afgelopen, bezoekers krijgen een lekkere kop thee of koffie en raken aan de praat met de jonge organisatoren. Els van Roode (79 jaar) komt niet vaak hier in het buurtcentrum, maar was gecharmeerd door de uitnodiging van de leerlingen. “Zulke enthousiaste lui, vol met levensvreugde. En wat een avontuur, de fase waar ze nu in zitten! Ik had me voorgenomen om geen verzuurde oude vrouw te worden, dat is een reden dat ik hier naartoe ben gekomen vandaag”. 

Tijdens het kletsen komen we erachter dat Els vroeger in het bedrijf van haar vader werkte, in een houthandel. Dat was 60 jaar geleden, het was een andere tijd. “Ik was niet gelukkig in het werk dat ik deed. Het was een mannenwereld”. Het was op Els haar 21e verjaardag, toen de knop om ging. Ze besloot voor haarzelf te kiezen: ze kwam niet meer opdagen bij haar vaders bedrijf, maar begon bij een kledingwinkel. Alleen haar moeder wist ervan. Els: “Maar daar heb ik nooit spijt van gehad. Je kan alleen sterk zijn vanuit wat je gevoel je aangeeft”. Daarom geeft ze de leerlingen een waardevolle tip mee: “Blijf nieuwsgierig naar de wereld om je heen, en doe wat je hart je ingeeft. Dan komt het namelijk van binnen uit, en vanuit je eigen sterkte. Dat is de meest waardevolle kracht. En blijf altijd leren, dat heb ik ook gedaan”. Het is even stil en dan vraagt Keanu aan de dame met ruim 60 jaar meer levenservaring: “Vindt u het dan leuk om te leren?”. Volmondig luidt het antwoord: “Ja, het hoort bij me. Luister naar je oerkracht, dan heb je een prachtig leven!”.

Het is tijd om naar huis te gaan, de leerlingen zijn vrij. Normaal gesproken het moment dat de jongeren wegsprinten. Naar huis, voetbal of naar vrienden. Maar Charlie, aan tafel met twee oudere dames, blijft zitten. “Nog even dit potje Rummikub afmaken. Ik heb bijna gewonnen!”.